De school voor de jongens is nu een week aam de gang.

Maandag moest het rooster gehaald, dus die dag telt niet mee.

Beide jongens zitten bij elkaar in de klas.
Voor mij een opluchting, want nu kan de auti zich wat betreft huiswerkopgaven niet meer verschuilen achter "Ik weet niet".

Op een na zijn alle leraren gewoon perfect. Dat wil zeggen, op die school kan het niet beter.

Op een na, want die ene moet wel heel erg het voordeel van de twijfel krijgen.
Dat is de man waar we het vorig jaar nogal wat aanvaringen mee hadden omdat hij last heeft van het syndroom der omhooggevallenen. (Je nogal wat aanmeten omdat je toevallig op een coordinerende post zit.)

De auti is als de dood voor de man.
Ik heb de foto’s van een buitenlandreis eens goed zitten te bestuderen en ik kan de uitleg "hij heeft een eng gezicht" wel begrijpen.
De man lacht amper, zit veel alleen, heeft weinig mimiek.

Na een dag normaal school zitten we weer helemaal in de drama’s van het afgelopen jaar.

Hij had mazzel dat we gisteren terug moesten naar de homeopaat…onze noodsprong. Hij dacht dat hij het juiste middel had gevonden, (tweede bezoek; al een gat in de beurs van 155 euro).
We krijgen het spul thuisgestuurd en dan zou het wonder moeten gebeuren.
Het heeft zelfs geen nieuwe afspraak gemaakt, zo zeker was hij van z’n zaak.

Ik had gehoopt op een spontaan wonder, maar helaas…

Vandaag was het weer een en al stress en gedoe, want hij wilde niet naar school.
Fiets kapot. OK buskaart
Geen T-shirt: hier…hing gewoon op de hanger.
Is te koud: hier is een ander (werkt sneller dan een discussie hierover)
Geen broek: naast je.
Geen riem:… o verdorie, waar ligt dat ding? Achter het bed… hoe zou dat nu kunnen?
Boeken niet ingepakt: dat doe ik dan wel. Ook brood en drinken.
Als ik lesuitval heb: dan doe je wat ze zeggen
Als ik gepest wordt: dan vertel je het maar tegen de dichtstbijzijnde docent.
Ik wil niet naar school: mooi wel. (x7)
Mijn schoenen zijn kwijt: nee hoor, hier zijn ze.
Mijn jas is kwijt… Lekker puh, ik zag hem die wegstoppen achter een stoel gisteren.
Mijn… Wat?
Ik wil niet naar school: hier een boterham voor onderweg. Dan heb je nog wat te doen. Doei!!!

Gelukkig moest zijn vader ook net de deur uit, dus die nam hem mee.

Ik heb een kwartier zitten wachten of hij weer terug kwam.

Hij wil best wel leren, maar hij kan het schoolgaan amper aan. Alle leerlingen, lesuitval, hij kan het huiswerk niet zo snel opschrijven, faalangst, en dan ook nog die engerd.
Dit is echt een thuisonderwijs kind…

Komende week hebben we een gesprek met de directeur en de betreffende leraar.
Om een brief van afgelopen juni uit te kauwen. Om afspraken te maken over de communicatie…..

Een gesprek ingegeven door de inspectie die we het afgelopen jaar hebben ingeschakeld.
Dat kan dus nog een leuk gesprek worden.

Zin om mee te gaan?

De oudste heeft inmiddels te horen gekregen dat hij niet per 1 september, maar pas halverwege september in het trainingshuis terecht kan.
Vergt weer aanpassing van onze auti.

Ik moet maar weer eens een lijstje bij gaan houden van alles wat er moet worden gedaan.

De brief naar het Leo Kannerhuis om te vragen of de psychiater onze auti heeft aangemeld is net de deur uit.

Het antwoord vermoed ik al…….

Ah….wat een doorsneedag!