Ze stonden aan de deur een paar weken terug. Twee stuks. Om te controleren of de oudste hier woonde.

In principe slaat dat nergens op, want hij vraagt een uitkering om in het trainingshuis te wonen.
Hij is niet verplicht dat te doen vanuit de thuissituatie.

Ik heb de wet er even bijgehaald om duidelijk te maken dat ik ze er niet in hoefde te laten, heb ze verwezen naar het trainingshuis en hen drie maal op het hart gedrukt dat de uitkering per 1 september in diende te gaan.

Denk je nu echt dat zoiets in Nederland lukt?
Vergeet het maar!

Het is ook geen wonder dat we financieel altijd klem zitten, want er is altijd wat.
We zijn net het debacle met de beurs te boven.
(Hij dacht een jaar lang een beurs te hebben, wilde zijn eigen financieen regelen, en had geen beurs terwijl hij ons zei er wel een te hebben.)

Ik hoop nog altijd ‘s morgens wakker te worden en te ontdekken dat ik eindelijk die nieuwe vloer in de kamer heb liggen. Dat alles gewoon een heel lange bange droom is geweest.

Over zijn geweldig financiele inzicht is inmiddels al kort zeer inhoudelijk met een begeleider gesproken.

Wat niets uitmaakt voor het feit dat hij komend weekend een kamer zal gaan inrichten.
Wel, hij zet de spullen neer en wij betalen..